Tanja de Jonge over Cyberboy: ‘Het was een feest om dit boek te schrijven’

Aangezien ik meedoe aan de blogtour rondom Cyberboy, leek het me leuk als Tanja de Jonge, schrijfster van dit boek, ook aan het woord zou komen. Ik stelde voor om af te spreken en onder het genot van een warm drankje hebben we gepraat over haar boek. Het interview dat ik heb uitgewerkt, is zo lang geworden, dat ik heb besloten om het in twee delen te plaatsen. Vandaag vertelt ze specifiek over haar boek Cyberboy, waarvan je hier mijn recensie kan lezen. Gedaan? Dan is het nu tijd voor het interview!

Hoe ontstond het idee voor Cyberboy?

‘Het heeft veel te maken met dingen die je in de krant leest over wat er allemaal in de medische wetenschappen kan. Stel dat je een ongeluk krijgt, je arm eraf gerukt wordt en je een prothese krijgt, kunnen ze die tegenwoordig zo aansluiten op jouw hersenen dat je het voelt. Dat vind ik zo’n bizar idee! Een deel dat niet bij jou hoort, wordt gewoon onderdeel van jouw lichaam! Ben jij jezelf dan nog wel? Dat begon ik me af te vragen.

Waar stop ik ik te zijn? Als mijn hart kapot gaat, kan ik een kunsthart krijgen, heb ik zo’n plastic pomp in mijn lijf, en alles draait dan op die plastic pomp. Ben ik dan nog wel ik? Als je dat in uiterste consequentie doorvoert, haal ik mijn hersenen eruit en zet ik er een computerbrein in. Ben ik dan nog ik?

Als ik dat aan een klas kinderen vraag, dan zeggen ze bij die arm ja, als ik een kunsthart heb, ja, maar als ik mijn hersenen vervang door een computerbrein dan zegt iedereen stellig nee. Een beetje luguber, maar het is ook maar een lichaamsdeel. En waarom is dit lichaamsdeel dan wel ik en dit lichaamsdeel niet? En eigenlijk kwam daar het idee voor Cyberboy vandaan.’

Science fiction

‘Eigenlijk is Cyberboy een soort experiment om te kijken wat er gebeurt als je iemand bevriend probeert te laten zijn met een robot. Zo’n cyberboy is een geweldig subject. Je kan ‘m een storing laten krijgen, je kan ‘m hacken: je kan er alles mee doen wat je wil. Zo’n fantastisch genre als science fiction geeft je heel veel ruimte als schrijver om te spelen met je personages. Dat maakt het een feest om zo’n boek te schrijven.

Het grappige was – en dat vond ik ook wel bizar om te merken – dat bij alles wat ik bedacht in dit boek, bleek dat het al bestond toen ik het opzocht op internet. Wat ik bedacht waarvan ik zelf dacht: dat is een bizarre fantasie van mij, eens even kijken hoe dat zich verhoudt tot de werkelijkheid, ging ik googelen en bestond het gewoon al!

Er wordt op dit vlak zoveel geëxperimenteerd, dat je eigenlijk niet in de gaten hebt hoeveel er al van bestaat. De een probeert dit, en de ander probeert dat uit: het zijn allemaal stukjes en als je dat bij elkaar zet, is er ineens iets veel groters dan je zelf had kunnen bedenken. Terwijl de ethische vragen die erbij hangen – willen we dit wel? Is dit wenselijk, is dit menselijk? – niet echt worden gesteld.’

Open einde

Wat het boek ook had, was een open einde. Was het einde van Cyberboy voor Tanja ook zo open als voor mij? ‘Ik houd dat voor mezelf ook redelijk open, ik vind het ook leuk om een boek een beetje een open einde te geven. Wat ik graag wil, is dat je, als je een boek van mij openslaat, niet meer stopt met lezen, en als je het uit hebt, nog een paar dagen erover nadenkt. Dat vond ik vroeger als ik een boek las het heerlijkste: als je ’s avonds naar bed ging en dat je dan nog even in de wereld van dat boek blijft hangen, omdat je niet weet wat er gebeurt. Dat ga je dan met je eigen fantasie invullen. Ik gebruik zelf heel erg mijn fantasie om zo’n verhaal te maken en ik wil eigenlijk dat de lezer ook aangewakkerd wordt om zijn fantasie te gebruiken tijdens het lezen.’

Het volgend boek

Tanja is al bezig met een volgend boek, maar het is nog niet helemaal af; ze is nog bezig met het uitwerken in haar hoofd. Maar wat ze me erover vertelde, klinkt al veelbelovend: het gaat over het gebouw van de toekomst. ‘Een gebouw waar je bijvoorbeeld geen sleutels meer voor nodig hebt, omdat het gebouw je herkent als je binnen komt. De wanden hebben bijvoorbeeld een folie, waardoor je, als je ze van kleur wil veranderen, op de afstandsbieding drukt en dan kan je je hele huiskamer veranderen. De keukenkastjes zijn tegelijk vaatwasmachines, dus je kan je spullen gewoon weer in de kast zetten. Dus het is een echt een futuristisch huis.’

Hoe cool klinkt dat! Momenteel is ze bezig met het uitwerken van dit basisidee. Hoe dat schrijfproces dan bij haar verloopt, lees je eind deze week op mijn blog in het tweede deel van het interview. Dan vertelt Tanja ook of ze wel eens last heeft van een writersblock en hoe ze is begonnen met schrijven. Wordt vervolgd… 🙂

4 gedachten over “Tanja de Jonge over Cyberboy: ‘Het was een feest om dit boek te schrijven’

  1. Dat boek klinkt gaaf zeg! Toevallig had ik het van de week nog met iemand over, dat mensen uiteindelijk een soort cyborgs kunnen worden als alles aan jezelf vervangen wordt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *