Recensie: Kapot (Carry Slee)

Ik was niet van plan dit boek te lezen, maar toen bleek het een van de nominaties voor de Hebban Awards 2016 in de categorie YA te zijn. Maar is Kapot wel een young adult boek?

Over het boek

Julia en haar broer Thijs spelen samen in een succesvolle band. Ze hebben veel vrienden en zijn alle twee tot over hun oren verliefd. Een heerlijk leventje dus. Ze hadden nooit kunnen denken dat het kon gebeuren, maar ineens wordt alles anders. Het drama dat zich thuis afspeelt zet Julia en Thijs lijnrecht tegenover elkaar en dreigt alles kapot te maken.

Vroeger was ik fan

Ik was vroeger echt fan van Carry Slee: een hoop van haar boeken staan in mijn kast en die heb ik ook allemaal gelezen. Van de kinderboeken over kleuters of oma’s en opa’s, tot de boeken zoals Afblijven en Radeloos, voor iets oudere kinderen, die ook zijn verfilmd.

En toen kwam ze vorig jaar met een nieuw boek. Ik was aan de ene kant best wel benieuwd, maar ik wilde het niet lezen omdat ik wist dat ik er te oud voor zou zijn en het niet leuk zou vinden. Kapot is echter genomineerd voor de Hebban Awards 2016 in de categorie Young Adult. Ik wilde zoveel mogelijk genomineerde boeken lezen, zodat ik weet op welk boek van de shortlist ik moet stemmen.

Negatief over het boek

Zo kwam het dus dat ik Kapot bij de bibliotheek heb geleend en gelezen. Na een paar pagina’s had ik al door dat ik het juist had voorspeld: ik ben er te oud voor.. Alles wat er vroeger toen ik klein was nog leuk aan was, is opeens niet meer zo leuk. Nu merk ik eigenlijk alleen maar negatieve dingen op.

Het verhaal bestaat uit heel veel herhaling. Het is steeds een beetje hetzelfde liedje: er gebeurt iets rottigs tussen de ouders, dan gebeurt er weer iets leuks bij de band en is het weer even vergeten. Maar de volgende keer gebeurt er weer zoiets – eerst is het nog een kwestie van ruzie, maar daarna gebeurt er heel veel hetzelfde over de ouders die wraak op elkaar nemen en in twee kampen samenspannen: Julia met haar moeder en Thijs bij z’n vader en dat maakt de band tussen broer en zus ook kapot.

En zo kan ik nog wel meer dingen opmerken aan het verhaal, van die cliché dingetjes, zoals verliefd zijn op de broer van je beste vriendin. Er is veel dat niet realistisch aanvoelt. Julia is 14, Thijs is 15, maar dat voelt veel te oud. Als je jonger bent dan die leeftijd, is dat geen probleem – dan ben je niet zelf 15, zoals ik ben – en dan kan je je wel goed in de hoofdpersonages inleven.

Geen show don’t tell

Hoewel ik er niet van houd, past dit einde bij een Carry Slee-boek. Gelukkig was het einde niet helemaal uitgeschreven, maar er werd niet echt goed naartoe gewerkt. Het perspectief, de derde persoon die Thijs en Julia volgt, is wel prima. Ook kaart Carry Slee belangrijke thema’s aan, en daarom is het voor kinderen die zich ook in zo’n situatie bevinden vast fijn om dit boek te lezen.

Maar het boek is niet geschreven volgens show don’t tell: er is alleen maar tell en geen show. Het is een kwestie van: eerst doet hij dit, dan gebeurt dat, hij denkt dit. Ik vind het ontzettend afstandelijk, irritant om te lezen. Zie hieronder een voorbeeld uit het boek (pagina 12).

Thijs gaat het magazijn binnen. Hij opent alle deuren van de kastenwand. Er ligt alleen fotomateriaal.
De deur van de wc in het magazijn gaat open.
‘Zoek je wat?’
‘Een bezem.’ Thijs kijkt zijn vader aan. Hij voelt zich een beetje ongemakkelijk. Hij vindt het altijd lastig als zijn ouders ruzie hebben gehad.

Conclusie

Ik heb dit boek met een hele andere blik gelezen dan ik vroeger zou doen, en merk nu veel negatieve dingen op, terwijl het een prima boek is voor de doelgroep waarin een belangrijk thema centraal staat. Het boek is echter geen young adult en viel mij daarom ontzettend tegen.

Waardering: ★★

Kapot | Carry Slee | Overamstel Uitgevers (september 2015)
Koop dit boek bij Bol.com

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *