Recensie: Hallo, tot ziens en alles daartussen (Jennifer E. Smith)

Een zoetsappig liefdesverhaal laat ik vaker links liggen dan dat ik het oppak. Voor de 7Days Reading Challenge las ik Hallo, tot ziens en alles daartussen toch. En ik las het binnen een dag uit afgelopen zomervakantie!

Over het boek

Clare maakt áltijd lijstjes. En vanavond komt het erop aan: de laatste avond met Aidan voordat ze op kamers gaan, ver weg van elkaar. De grote vraag is: kunnen ze er maar beter een punt achter zetten, of kiezen ze voor een lange-afstandsrelatie?

Om dat uit te vogelen heeft Clare een lijstje gemaakt dat hen langs alle bijzondere plekken moet brengen van hun tijd samen. Wordt het een tot ziens voor altijd of alleen voor nu? In twaalf uur kan er een hoop gebeuren.

Die ene vraag

Om de een of andere reden verwachtte ik een ik-perspectief. Dat was gewoon een gevoel dat de achterflaptekst bij me opriep. Ook verwachtte ik lijstjes – waarom zou de achterflaptekst die anders noemen? Beiden kwamen niet voor in het boek. Maar zoals het was, paste het ook goed.

Het 3e-persoon perspectief was juist beter denk ik: bij een ik-perspectief zou je alleen maar lezen over Clare die het zo moeilijk heeft met de vraag of ze het nou wel of niet moet uitmaken – kunnen ze een lange afstandsrelatie aan? Want dat is waar het voornamelijk om ging en dat was iets te veel van het goede. ‘We moeten iets beslissen,’ is waar het om draait en daarnaast gaat het natuurlijk om het leren leven met die keuze.

Stel dat haar hart niet toegerust is voor dat soort afstanden? Stel dat het net een radio is: helder en duidelijk van dichtbij, maar gedempt en vol ruis van een afstand?

De laatste avond

Deze beslissing maken gaat op verschillende manieren: praten en knuffelen, maar ook ”zoals de meeste stellen het uitmaken: ruziën en bekvechten, oude koeien uit de sloot halen en die als granaten over en weer smijten” (pagina 98). Geheel tegen Clare’s verwachtingen in, dus. Want Clare is een personage dat naast lijstjes maakt, veel dingen graag wil plannen en niet zo flexibel is. Ze wil bepaalde plekken bezoeken, herinneringen opdoen en maken, en souvenirs meenemen. Dat lukt natuurlijk niet zo.

Clare wisselt veel te veel; ik kon niet helemaal peilen of ze er uiteindelijk nou blij of tevreden mee was. Aidan vind ik een veel leuker personage. Daarnaast komt hun vriendengroep ook in beeld. Dat maakt het verhaal, dat slechts een periode van 12 uur beslaat – het gaat om die ene laatste avond –, wel veelzijdiger. Natuurlijk komen er ook herinneringen in voor, maar dat speelde geen hoofdrol. Het ging meer over de toekomst van hun relatie, dan hoe die is geweest in het verleden.

Conclusie

Het was een leuk boek, maar had voor mij geen wauw-factor. ”In twaalf uur kan er een hoop gebeuren” staat op de achterflap, maar dat vind ik niet van toepassing op dit boek. Het gaat meer om het samen zijn van Clare en Aidan tijdens hun laatste momenten. Dat is dan wel weer mooi gemaakt. Als liefde in contemporary nou echt je genre is, denk ik dat jij hier meer van kan genieten dan ik.

Waardering: ★★★

Hallo, tot ziens en alles daartussen | Jennifer E. Smith | De Fontein (juni 2016)
Koop dit boek bij Bol.com

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *