Recensie: De sprookjesverteller (Antonia Michaelis)

Om mijn recensie beter te begrijpen, is het denk ik handig dat ik iets vertel over mijn leesproces. Ik heb dit boek niet in één keer uitgelezen. Eigenlijk heb ik er ruim vier maanden over gedaan. En dat is niet omdat het een slecht boek is – integendeel; ik vind het juist heel zonde dat ik het boek niet in een keer heb gelezen.

Over het boek

Abel is een jongen waar je het beste met een grote boog omheen kunt lopen: asociaal, een spijbelaar en een drugsdealer. Anna is dan ook heel verbaasd als ze hem op een dag aan zijn zusje een prachtig sprookje hoort vertellen. Anna wordt op slag verliefd op deze mysterieuze jongen die twee kanten lijkt te hebben, én ze wordt gevangen door het sprookje dat Abel vertelt. Maar de vertelling wordt steeds zwarter – en als er doden in het verhaal vallen, duikt ook in de werkelijkheid het eerste lijk op… Wat is er waar van het sprookje en wie is Abel echt?

Van maart tot juli

Ik begon in maart. Ik las toen meerdere boeken tegelijk, maar ik was wel gedurende zes weken, denk ik, lekker bezig in De sprookjesverteller – met de nodigde afwisseling dus. Maar om de een of andere reden heb ik het boek in mei en juni helemaal niet meer aangeraakt. Ik moest nog een kleine 40 pagina’s en die wilde ik in één keer lezen. Maar ik had het druk en als ik ’s avonds moe was, wilde ik even een paar pagina’s, een hoofdstukje, lezen. De sprookjesverteller heeft alleen absoluut geen korte hoofdstukken en ik wilde niet halverwege stoppen.

Conclusie: ik verdiepte me meer in andere boeken en De sprookjesverteller bleef links liggen. Op 12 juli pakte ik het boek weer op voor de laatste 40 pagina’s, op 13 juli las ik het boek uit.

Zowel in maart als in juli had ik het door: dit is een goed boek. De sprookjesverteller is allereerst mooi geschreven. Misschien is de schrijfstijl niet heel toegankelijk – je moet echt goed in het boek zitten, in het begin moest ik nog even doorkomen – maar dit boek is geen boek waarvan er dertien in een dozijn passen.

Een mysterieus sprookje

De manier waarop het verhaal in relatie staat het met sprookje dat Abel vertelt, is echt geweldig! Het sprookje was niet mijn favoriete onderdeel – ik houd meer van de werkelijkheid, wat gebeurt er in de realiteit, dan dat die fantasie mij interesseerde. Ik heb het sprookjesverhaal dus niet vaak helemaal gevolgd, maar wat ik vooral tof vind, is de diepgang die het sprookje het verhaal geeft.

Het zit heel goed in elkaar, de overeenkomsten en wie wie is, het is heel symbolisch en metaforisch en het heeft iets onheilspellends – het is echt heel knap – en het maakt het verhaal – beide verhalen, ook de werkelijkheid – mysterieus. Hoewel het sprookje ingewikkeld is om te volgen, is de toevoegende waarde groot. Zo heeft De sprookjesverteller een diepgaandere laag.

Sfeer

Het boek is niet vanuit de eerste persoon geschreven, terwijl dat wel altijd mijn voorkeur heeft. Maar het perspectief vanuit de 3e-persoon, een soort alwetende verteller, paste juist wel bij het vertellen van een verhaal. Het wat was afstandelijker, en daardoor mysterieuzer, en, hoewel ik een verhaal met het ik-perspectief lekkerder weg vind lezen, past het binnen de sfeer van De sprookjesverteller.

Het einde is een goede afsluiting van het verhaal. Omdat ik het boek zo lang heb laten liggen, weet ik niet of het voorspelbaar was of niet, maar ik ben er tevreden mee.

Conclusie

De sprookjesverteller beviel me goed, ondanks dat het wel een boek is waar ik echt doorheen moest komen en ik de schrijfstijl soms te afstandelijk en de sprookjes soms te ingewikkeld vond.

Ik wil het boek wel ooit herlezen; ik vrees dat er echt wat verloren is gegaan door mijn uitstelgedrag van dit boek uitlezen. Het sprookje sprak me minder aan, maar maakt het boek wel uniek, en wie weet zijn er nog diepere lagen te ontdekken.

Waardering: ★★★★ 

De sprookjesverteller | Antonia Michaelis | Lemniscaat (februari 2017)
Koop dit boek bij Bol.com

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *