Recensie: Anna (Niccolò Ammaniti)

Naar Anna was ik al een tijdje nieuwsgierig: het verhaal leek me gewoon mooi. Afgelopen zomervakantie heb ik het boek uiteindelijk opgepakt (nou ja, het bestand op mijn e-reader geopend) en vandaag kan ik jullie vertellen of mijn verwachtingen te hoog waren, of zijn waargemaakt.

Over het boek

Nadat een mysterieus virus alle volwassenen heeft uitgeroeid, is Sicilië verworden tot een gigantische ruïne. Alleen de kinderen zijn overgebleven en proberen op het desolate eiland te overleven zonder elektriciteit, vers water en voedsel.

Sinds de dood van hun ouders zorgt de dertienjarige Anna voor haar acht jaar oude broertje Astor, aan de hand van het notitieboekje dat haar moeder achterliet. Als Astor wordt ontvoerd, besluit Anna samen met haar hond naar hem op zoek te gaan in de hoop uiteindelijk de overtocht naar het vasteland te maken, op weg naar een nieuwe toekomst.

Wat ik ervan vond

Dit was mijn boek niet. Ik was niet benieuwd naar wat er zou gebeuren. Ik had totaal geen binding met de personages – hun gedrag was super vaag – maar vooral niet met de setting; het hele gebeuren waar het zich afspeelde, de situatie waarin de personages zich bevonden.

Ik kan het moeilijk onder woorden brengen; er was een bepaalde sfeer.. Alles was een beetje primitief – ja, de bevolking is uitgeroeid en alles is verwoest: dat kon ik verwachten, maar het voelde niet als science fiction. In plaats daarvan voelde het juist als iets wat zich in het verleden afspeelt.

Is het dan ook een slecht boek? Nee, dat geloof ik niet. Ik zou het in ieder geval niet als young adult bestempelen, maar als een literaire roman. Dan wel als een aparte roman, moet ik er bij zeggen, want het is geen doorsnede verhaal over de wereld zoals we die kennen met gedrag dat in ons beeld van de maatschappij past.

Ik verwachtte wel iets wat ik leuk zou vinden, met een mooie schrijfstijl en een boeiend verhaal over een wereld zonder volwassenen. Maar nee, het was niks voor mij en dat had ik al heel snel door. Ik wilde het boek het liefst niet uitlezen, maar ik deed het toch, ondanks dat ik voelde dat het niet zou verbeteren – het is immers een boek voor de 7Days Reading Challenge op Hebban.

Twee maanden nadat ik begonnen was in het boek kan ik nu inderdaad concluderen dat, als het je halverwege niet aanspreekt, je het gedurende het boek dat ook vindt en het – helaas – niet opeens beter wordt.

Conclusie

Hoewel het misschien geen slecht boek is, moest ik me er echt doorheen worstelen en daarom geef ik het slechts 1 ster. Het had misschien ook iets voor mij kunnen zijn, maar het verhaal is langdradig, ik had het gevoel dat het nergens over gaat, en boeide me daarom niet.

Waardering:

Anna | Niccolò Ammaniti | Uitgeverij Lebowski (januari 2016)
Koop dit boek bij Bol.com

6 gedachten over “Recensie: Anna (Niccolò Ammaniti)

  1. Zo grappig hoe meningen kunnen verschillen. Ik vond Anna juist een heel mooi boek, juist door de mooie schrijfstijl en de uitzichtloze situatie. Maar ik ben het wel met je eens dat het niet aanvoelt als een Young Adult boek.

  2. Ik heb meer negatieve reacties op dit boek gelezen, erg jammer! Ik twijfel nu echt heel erg of ik uberhaupt wel wil lezen, maar wil aan de andere kant wel de challenge volbrengen!

    1. Snap ik, maar je kan het altijd proberen om de challenge te volbrengen – en anders lees je het gewoon niet uit! Ik hoor ook wel mensen die het wel leuk vinden, ook al is het geen YA: maar dat kan ook leuk zijn, als je weet dat je geen ya kan verwachten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *