Recensie: 54 minuten (Marieke Nijkamp)

Debuteren is geen makkelijke opgave, maar de Nederlandse Marieke Nijkamp deed dat zéér succesvol. In het Engels schreef zij This is where it ends, dat wekenlang op de New York Times Bestseller lijst heeft gestaan. Inmiddels is dit boek, dat gaat over een schietpartij op een Amerikaanse highschool, vertaald onder de titel 54 minuten. Vandaag lees je wat ik van dit veelgeprezen boek vind!

Over het boek

10.00 De directeur van Opportunity High School beëindigt haar toespraak en verwelkomt alle leerlingen voor het nieuwe semester.
10.02 De leerlingen staan op om naar hun klassen te gaan.
10.03 De auladeuren gaan niet open.
10.05 Iemand begint te schieten.

Paniek barst los in de aula van Opportunity High School wanneer een leerling begint te schieten en de andere leerlingen tot hun afgrijzen ontdekken dat ze als ratten in de val zitten. Maar sommigen van hen hebben nóg meer reden om bang te zijn voor de schutter…

Verwachtingen

Van te voren wist ik niet goed wat ik van 54 minuten verwachtte. Ik dacht (of hoopte, eigenlijk) wel dat het één van mijn favorieten zou worden. En zo begon het ook. Het is zo heftig, zo intens en aangrijpend. Hoe kan iemand zo veel mensen gewoon doodschieten?

Ik was verrast dat ik al snel te weten kwam wie de schutter kwam. Ik denk dat ik vanwege het thrillerlabel verwachtte dat dat pas aan het einde tijdens een ontknoping bekend zou worden en dat het een zoektocht was. De figuur zou vaag beschreven worden en aan het eind werd het dan duidelijk met een goede plottwist. Dat was niet zo, maar het paste op deze manier wel bij het boek.

Totdat..

De magie van het begin bleef alleen niet de hele tijd. Ja, het was intens, ja, het was heftig, ja, het was mooi en pijnlijk, het was zeker goed. Maar ik miste iets. Het ging door op dezelfde manier, namelijk de leerlingen zitten vast in de aula en de schutter gaat door. Ik wil het niet zo verwoorden, maar het schieten werd misschien een beetje ‘’gewoon’’.

In het begin was ik verbaasd hoe hij of zij zo wreed kon zijn, daarna ging hij of zij maar door en ik wist niet waarom. En daarom was de intensiteit er niet meer, omdat ik de motieven niet wist. Wat zet iemand ertoe om mensen zonder pardon neer te schieten? Ik had zo graag iets gelezen uit zijn of haar perspectief! Al was het aan het einde een epiloog, of een politierapport of krantenbericht waarin verklaringen werden gegeven voor dit gedrag. Misschien een beetje plottwist erbij? Nee, helaas, ik kon de schutter niet zo goed begrijpen op deze manier.

Positief 

In dit boek draait het om Opportunity, om hoe de leerlingen van de school de schietpartij beleven. Hoe zij verrast worden en hoe hun relaties worden blootgelegd. Maar echt diepe geheimen die betekenis bleken te hebben? Nee. De vertelstem was wel mooi, ik vond het een fijn boek om te lezen en vloog erdoorheen. Het boek is realistisch, heftig en indrukwekkend.

Conclusie

In het begin is de opbouw krachtig en de vertelstem intens, maar dat is het helaas niet 300 pagina’s lang. Ik denk dat het boek korter krachtiger was geweest, aangezien het zich slechts in 54 minuten afspeelt en het alleen berust op het vertellen vanuit een paar leerlingen en niet vanuit de schutter. Het boek had meer potentie als er ook andere dingen werden toegevoegd – andere bronnen en vertelstemmen. Toen ik Marieke sprak en hiernaar vroeg, zei ze dat ze het perspectief van de schutter niet wilde toevoegen omdat er dan altijd zo over geanalyseerd wordt. Bijvoorbeeld tekeningen die hij/zij in zijn/haar kinderjaren heeft gemaakt. Marieke wilde het verhaal van de slachtoffers vertellen: dat is zeker gelukt.

De schietpartij heeft een indruk achtergelaten, en ik vind het een goed boek. Hoewel ik een beetje een dubbel gevoel heb over het verhaal, geef ik het toch vier sterren. Ik ben benieuwd naar Mariekes volgende boek! Een tipje van de sluier dat ze me al had gegeven, is dat het gaat over iemand die naar Alaska gaat om achter de dood van haar vriendin te komen… 🙂

2 gedachten over “Recensie: 54 minuten (Marieke Nijkamp)

  1. ‘Ik wil het niet zo verwoorden, maar het schieten werd misschien een beetje ‘’gewoon’’.’
    Dat is een overkill :). Ik ervaarde hetzelfde waardoor het niets meer met je doet. Het was veel beter geweest als hij niet in het wilde weg schoot, dat het in het begin bleef bij de directrice. Meer spanning. Zelfs uit het herladen (wat hij maar 1 of 2 keer deed) kon veel meer gehaald worden van spanning. Nu was het heel oppervlakkig. Ik vond zelfs dat 1 perspectief niets toevoegde. Die kon er makkelijk uit en het kon veel korter die flashbacks.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *